फुल र म

म धेरै अघिदेखि,

फुल निगालीरहेको छु वगैचामा

म एउटा फुल देख्दैछु

सयौ जातका हजारो थुङ्गाहरुमा

म उउटै रोज्दैछु ।

न त आँखा नै जुत्छन्

न त वोलीने मिसीन्छन् फुलहरुसंग

एकोहोरो हेराई र देखाईमा,

देख्नेले जेपनि देख्न सक्छ,

वुझ्नेले जे वुझ्न पनि सक्छ अनी,

वोल्नेले जे वौल्न पनि सक्छ ।

फुलहरु आफ्नै संसारमा वाँचिरहेका हुन्छन् ।

म खोजी-खोजी हेर्छु,

लुकीलुकी हेर्छु ,

योग्यता दक्षता

अनी खान्दानका रवाफ देखाउदै,

विहान विहान फुल टिप्नेहरुको ताँती नै चल्छ ,

भित्र भित्र डराउदै,

म आँफै वोलीरहेको हुन्छु अन्तरमनमा,

"त्यो फुल नटिप"

अरु फुल टिप्नु संग मेरो कुनै अन्तर विरोध छैन

म ठुलो आवाज निकाल्दीन,

चाहेरपनि निमनल्न सक्दिन,

किनकि ,

वगेँचाको पद्धतीनै हाे

राम्रा फुलहरु चढाईन्छन् भगवानलाई

या सजाईृन्छन् ठाउँहरुमा ।

आफूले चाहनुको साँघुरो चोकमा उभिएर,

म फुल ओहिलीएको पनि त हेर्न सक्दिन,

मलाई यती डर छ,

फुलका मनहरु वुझ्ने,

एउटा पादरी या,

कलाकारको हातमा त्यो फुल पुग्छ वा पुग्दैन ।

मैले चाहदैमा पाउनु पर्छ भन्ने होईन

सोचेको हुने,

रोजेको पुग्ने अनि,

खोजेको पाईने त संसारको रित नै होइन ।

वस् यती हो,

दुरुपयोग हुनु भन्दा,

ओईली झर्नुमा अर्थ छ ।

आधुनीकताको नाममा वनाइएका,

मैले नास्तीकका बँगैचाहरु देखिएकोछु,

देखासिकिमा सजाईएका गमलाहरु,

जीर्ण जीजीविशा धानीरहेका ॥

सुवास आगमन

२०६५/०२/२८,काठमाण्डौ